گل و گلاب و گلغلتان؛
عبدالمجید رفیعی برزکی
خبری که سوخته است
چند ماه پیش مهمان ایشان بودیم؛ با همان لهجه شیرین اصفهانی از سالهای آغازین گفت: «کسی آشنایی چندانی با ظرفیت کاشان نداشت. با دوستان دانشگاه و شهرداری نشستیم و بالاخره اولین دوره را در قمصر برگزار کردیم تا نگاهها را به این سمت هدایت کنیم.» او به یاد میآورد که چطور در همان آغاز، ۶۰ سفیر خارجی را به کاشان دعوت کردند تا با معرفیِ ظرفیتها، پای توریست خارجی را به گلستانهای محمدی باز کنند.
حالا سه دهه از آن روزها گذشته است. آن هدف «شناساندن» محقق شده و حتی زیرساختهای منطقه دیگر کششِ هجوم مهمانان را ندارد. اما جشنواره، کمکم از اهدافِ کلانش فاصله گرفت. هرچند در قالبهایی مثل «شکرگزاری» یا «گلغلتان» ادامه یافت، اما در برخی موارد از «نمایشِ قابلیتها» به «نمایشِ افراد» تغییر مسیر داد؛ تغییری که در افکار عمومی حس خوبی باقی نگذاشت.
یکی از دوستان تعریف میکرد در دورۀ چهارم شورا -سال 92 تا 96- استاندارِ وقت در پاسخ به درخواست اعتبارِ شهردار، با طعنه گفته بود: «شما مگه کمبود اعتبار دارید؟ ما هر وقت تلویزیون را باز میکنیم برزک را نشان میدهد!»
چند روز پیش، دوستان در شورا و شهرداری برزک، مراسم «گلغلتان» را در پارک آبی سرآسیاب برگزار کردند. شکی نیست که این برنامهها زحمت زیادی میبرد و شادی مردم اهمیت دارد؛ اما کاشان و شهرهای پیرامونش پس از سه دهه تلاش، اکنون برندهایی شناختهشدهاند و دیگر نیازی به برگزاری چنین مراسمی صرفاً برای «شناسایی خود» ندارند.
وقتی این مراسمها به «جشنهای تکراری» تبدیل میشوند، دیگر خبری جذاب برای سطح ملی و حتی منطقهای محسوب نمیشود. شادیِ مردم محلی بسیار ارزشمند است، اما برای بازگشت به آن تأثیرگذاریِ اولیه، باید پرسید: هدف این برنامهها چیست؟ اگر قرار است فقط به یک دورهمیِ محلی ختم شود، بهتر است بی ادعایِ خبر و اطلاعرسانی، صرفاً دلِ مردمِ خودمان را شاد کند.
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0