به بهانه برگزاری نمایشگاه خط و خیال سعید بوجار آرانی

تابلوهای سعید که این روزها در عمارت بارانِ آران‌وبیدگل به تماشا نشسته، شاید از درکِ کلاسیکِ یک شهروندِ عادی فراتر باشد، اما قدرتِ خیره‌کننده‌ای در تسخیرِ نگاه دارد.

بوجار در نمایشگاه، قدم‌به‌قدم با بازدیدکنندگان همراه می‌شود تا شاید از میانِ چشمانِ آنان، تعبیری تازه برای نقش‌هایش بیابد؛ گویی هر تابلو، شعری ا‌ست که او پیش‌تر سروده، اما حالا در انتظارِ روایتی نو از زبانِ مخاطب است.

گاهی با خود می‌اندیشم که آیا ناتوانیِ من در فهمِ این نقش‌ها از قصورِ درکِ من است، یا «سعید» در سماعِ عاشقانۀ خود، قالب‌ها را شکسته و بر هر خطی، خیالی بافته که تنها برای خودش معنا می‌شود؟ او در اوجِ این نقاشی‌ها، با هر حرکتِ قلم، از زمین جدا می‌شود و در آسمانِ خیالِ خویش پرواز می‌کند.

دیروز دوستی می‌گفت: «دیوانگی، جوهرۀ هنر است»؛ و شاید بیراه نباشد. مگر می‌شود تمامِ عمر و ذهنِ خود را صرفِ خطوطی کرد که تو را در آسمانِ خیال بگرداند، اما «دیوانه» نبود؟

وقتی از دوستی نقاش پرسیدم که چرا اقبالِ عمومی به نمایشگاه‌های هنری مانند کشورهای توسعه‌یافته نیست، پاسخ تلخی داد: «هنر در رأسِ هرم مازلو است؛ هنوز جامعه از دغدغه‌های طبقاتِ زیرین گذر نکرده است.»

اما در برابرِ این نگاهِ جامعه‌شناختی، آثارِ سعید بوجار گواهی می‌دهد که «فردیت» می‌تواند هرم‌ها را زیرورو کند؛ او رأسِ هرم را بر زمین می‌آورد و قاعده را در آسمان می‌نشاند تا بر آن عشق‌بازی کند.

دیروز همراه با «حوریه» بیش از دو ساعت در گلستانِ تابلوهایش سیاحت کردیم؛ هرچه بیشتر نگریستیم، بر حیرت‌مان افزوده شد. میانِ سعید و نقش‌هایش، گره‌ای‌ست کور و زیبا. آنچه مسلم است، او عاشق است؛ عاشقی که پشتِ هر خطش، ایده‌ای نهفته و انگیزه‌ای جان‌بخش دارد.

او در سماعِ عارفانه‌اش به اوج رسیده، اما پرسشِ اصلی اینجاست: آیا بازدیدکننده هم می‌تواند دست در دستِ او در میانِ این خط و خیال بچرخد و هم‌بالِ او شود، یا همان‌طور که آن تاجرِ پاکستانی گفت، سهمِ مخاطب تنها «گیجی و منگی» است؟»