سعید بوجار، دستِ مخاطب را می‌گیرد و در هزارتویِ خط و خیال چنان می‌چرخاند که انگار خودِ او در مرکزِ تابلوها ایستاده است؛ چنان‌که یک‌بار «اسدخان»، تاجری پاکستانی که مهمان هتل بوتیک باران بود، هنگام تماشای تابلوها با همان فارسیِ شکسته‌اش خنده‌کنان گفت: «مخم باد آورده است، مخم باد کرده… قاطی کرده‌ام؛ گیج و منگ شدم!»